Matthieu Claus

Het werk onderzoekt hoe orde langzaam verschuift in iets onvoorspelbaars. Strakke lijnen en architectonische vormen bouwen een structuur op, maar losse kleuraccenten en zwevende bollen verstoren dat evenwicht voortdurend. Door de zichtbare lagen en transparante vlakken ontstaat een beeld dat aanvoelt als een herinnering in beweging, fragmenten die elkaar overlappen, verdwijnen en opnieuw verschijnen. Het schilderij blijft balanceren tussen controle en toeval, tussen wat gepland was en wat uiteindelijk zijn eigen richting koos.

Gepubliceerd in Art Horizons magazine, July 2026, Vol. 6 issue 2, pag.  79.